25 juli 2013

Een scheppingsverhaal van de Okonoga indianen

de oude,opdrachten worden gegeven zoals een opperhoofd doet,absolute oude,aarde heeft vrouwelijke eigenschappen,de aarde verandert in alles wat te zien was,grond,rotsen,wind,het vlees van de vrouw diende om mensen en dieren te maken,dieren konden spreken,een ideaalwereld en een echte wereld,respect voor de natuur,In het begin was de aarde een mens. De Oude had de aarde immers uit een mens ge­maakt. De oude indiaan is een beeld dat telkens gebruikt wordt als er kennis moet doorgegeven worden aan de kleinkinderen. Met veel respect en aandacht luisteren ze naar zijn verhalen. Maar hier gaat het over de absolute Oude, de vader van alles, die alles weet en alles ingang heeft gestoken. Die Oude gaf een duidelijke opdracht aan de aarde en zei: “Je zult de moeder zijn van alle mensen.” De aarde was dus een levend wezen met vrouwelijke eigenschappen. Haar lichaam leverde de componenten om de samenstelling van de aarde en wat er op groeit te realiseren. De moeder van alle mensen transformeert zich en de huid werd de begane grond, haar beenderen de rotsen en stenen, haar adem werd de wind, en haar haar werden het gras en de bomen. Toen ze zich bewoog, beefde de aarde. Een herkenbaar fenomeen in de regio van de Indianen zowel in Midden als Zuid- Amerika, door de tektonische verplaatsingen van de Pacific en de oceanische Nazca plaat.

De Oude nam wat van het vlees van de vrouw en rolde er balletjes van. Vervolgens verdeelde hij de balletjes in twee groepen. Van de eerste groep maakt de Oude de voorouders. Enkele voorouders hadden een menselijke vorm. Andere hadden de vorm van dieren die door de velden zwierven, door de lucht vlogen en in zee zwommen. Dede oude,opdrachten worden gegeven zoals een opperhoofd doet,absolute oude,aarde heeft vrouwelijke eigenschappen,de aarde verandert in alles wat te zien was,grond,rotsen,wind,het vlees van de vrouw diende om mensen en dieren te maken,dieren konden spreken,een ideaalwereld en een echte wereld,respect voor de natuur, voorouders had­den allemaal, welke vorm ze ook aangenomen hadden, de gave van het woord, veel kracht en veel vernuft, meer dan de dieren en mensen op wie ze nu qua uiterlijk lijken. Met veel achting moet je dan ook dankbaar zijn voor die voorouders. Van de tijd dat alles goed was en de dieren konden spreken circuleren meerdere sprookjes en verhalen. Is het een heimwee naar vroegere toestanden of een hoop dat dit het ultieme doel is. Of is het een verhaal over een ideeënwereld zoals dat van Plato of noem het een hemel waar alles ideaal is en waarvan het leven op aarde een minderwaardige afspiegeling van is. Maar wat is dan het echte leven? Van de tweede groep maakte de Oude echte dieren en mensen, die hij op de indianen deed lijken. Toen blies hij in deze vormen om hen tot le­ven te wekken. Aldus kwamen alle levende dingen van de aarde. Waar je ook kijkt, je ziet een deel van moeder aarde. Die absolute eenheid met de natuur kan niet anders dan leiden tot een solidair en een respectvol ecologisch gedrag.