13 september 2017

Edom kent een nieuw verbond dat buiten het verbond van Israël valt.

Na de opsomming van alle zonen van de stamhoofden die de zonen van Seïr waren besluit de schrijver de lijst. Genesis 36,29-30:29 Zij allen zijn stamhoofden van de Chorieten: Lotan, Sobal, Sibon, Ana, 30 Dison, Eser en Disan. Dat zijn de stamhoofden van de verschillende Chorietenstammen in Seïr. Hij heeft net de samenstelling van de families gegeven die behoorden tot de zeven stammen die te onderscheiden waren in Seïr. Daarbij leerden we ook dat er al een vermenging was door huwelijk met de clan van Esau. Nu worden alle zonen van Seïr nog eens stamhoofd genoemd na de inleiding1 waar ze ook op deze manier aangekondigd waren. Dit maakt een netjes afgebakend segment uit in het geheel van de opsomming van de stamboom van Esau. Hoewel de Chorieten een ander volk zijn met een andere levenswijze worden ze toch openomen in het geheel van deze stamboom. Esau had de les niet begrepen van zijn voorouders om niet te huwen met vrouwen uit een andere stam met andere culturele achtergronden en andere instellingen. De weg van het uitverkoren volk van Jahweh werd niet doorkruist door huwelijken met andere volken.

De vertaling stamhoofd in vers 29 is een zwak afgietsel van de bedoeling van het Hebreeuwse woord "alluwph" dat afgeleid is van het werkwoord "alaph" dat leren betekent in de zin van onderwijzen door voor te leven. Het zijn zowel letterlijk alsstamhoofden van seïr,leren of ervaring doorgeven,volk leiden,hertog,leider,esau vader van edom,oholibama,hertog ana figuurlijk voorgangers die de weg tonen en zo hun volk leiden. Dit is ook het beeld dat we hebben van de aartsvaders die voorgangers zijn in het verbond dat een bepaalde levenswijze inhoudt. Daarom besneden zijn hun volk van hart en dit gaf hen een andere dimensie in hun leven. In andere vertalingen spreekt men van de hertogen van Seïr. Hertogen zijn veldheren die de strijd leiden. Het laatste deel van het woord hertog komt uit de Germaanse stam "teuhan" dat trekken betekent. Zoals ook de Engelse uitdrukking "duke" voor hertog komt van het Latijnse "dux" dat afgeleid is van "ducere" dat leiden betekent. Als we deze betekenissen naast elkaar leggen, zien we dat er iets getrokken wordt, een voorbeeld gegeven wordt door de leidinggevenden in een georganiseerde strijd. Dit was levensnoodzakelijk in een samenleving die gebaseerd was op de jacht. Dan zou de vertaling met hertog nog meer het Hebreeuws benaderen. De omschrijving van hertog is immers een bestuurder, een leider in een bepaald gebied met een militaire functie maar de herkomst en de draagkracht van dit woord is echter nu niet meer algemeen gekend. Hertogen waren ondergeschikt aan het centraal gezag.

Nu Edom een eenheid wordt en Esau de vader van Edom wordt ontstaat er inderdaad een nieuwe en meer gecentraliseerde samenleving. De samensmelting van de stammen gebeurt in de generaties na de hertogen van Seïr en wordt met het huwelijk van Esau met Oholibama, de dochter van hertog Ana en de kleindochter van Seïr, aanschouwelijk gemaakt.

 

1 Genesis 36,15-18.

31 januari 2011

Deuteronomium 1-4

Mozes blikt terug en geeft een historisch overzicht van de jaren en de gebeurtenissen vanaf de berg Sinaï tot het moment waarop de kinderen van Israël gelegerd zijn in de velden van Moab. Jodaan.jpg

Het volk Israël staat aan de Jordaan klaar om het beloofde land binnen te trekken. Mozes neemt nog eenmaal het woord om geboden van de Sinaï nog eens te herinneren aan de tweede generatie. De leiders zullen een belangrijke rol moeten vervullen om het volk in goede banen te leiden. Aan de hand van de tocht en de ervaringen uit het verleden geeft hij te kennen dat ze op God moeten vertrouwen. Ze mogen niet vertwijfeld worden als de moeilijken zich opstapelen maar ook niet overmoedig en overtuigd dat ze alles alleen kunnen oplossen zonder de hulp van God.

Het land toegezegd aan de nakomelingen van Esau en Lot is niet bestemd voor de Israëlieten en moeten ze onberoerd laten. Maar als er weerstand was door andere leiders kregen ze de kracht van God om die volkeren te vernietigen en het vee en de goederen buit te maken. Stuk voor stuk levert de Heer die volkeren uit aan de Israëlieten. In het bijzonder deze volkeren, die een andere godsdienst beleefden.
Ze komen aan de Oosteroever van de Jordaan (East-bank). Het al veroverde gebied wordt toegekend aan enkel stammen mits ze meestrijden om Kanaän te veroveren kwestie van solidair te zijn met hun geloofsgenoten.

De wetten van God moeten onderhouden worden en het dienen van afgoden wordt gewoon afgestraft met de dood. De wetten en de regels die je van God hebt ontvangen moet je onverminderd navolgen en men zal opzien naar het volk, een groot en verstandig volk zullen ze je noemen. De toespraak heeft het nu over het ontvangen van de de geboden op de Horeb. Mozes zegt dat het de schuld is van de ongehoorzaamheid van het volk dat hij de Jordaan niet mag oversteken van God en zal sterven voor hij het beloofde land zal binnengaan.

Mozes kent zijn Pappenheimers en waarschuwt hen en zijn taal wordt dreigend. Hij weet dat zijn volk de wet zal vergeten en dat God weer zal moeten ingrijpen.

Nu is het ogenblik aangebroken dat Mozes de wet nog eens duidelijk maakt aan het volk en in 4,44 begint een nieuwe sectie met: "Dit is nu de wet..."